Απελευθέρωση ή απορρύθμιση: άρθρο στο ΕΘΝΟΣ (09/08/11)


Από τον Κώστα Χρυσόγονο Καθηγητή Νομικής ΑΠΘ

ΕΘΝΟΣ
«E» 8/8

Απελευθέρωση ή απορρύθμιση

Η απεργία των ταξί και οι άλλες μορφές διαμαρτυρίας των ιδιοκτητών τους κυριάρχησαν στην επικαιρότητα τις τελευταίες εβδομάδες. Ετσι η "απελευθέρωση" των κλειστών επαγγελμάτων, την οποία επέβαλε το Μνημόνιο του 2010 και θεσμοθέτησε ο Νόμος 3919/2011, μετράει ήδη την πρώτη παράπλευρη απώλειά της. Δίνει το πλήγμα στον τουρισμό. Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ως ζήτημα αρχής ότι η ύπαρξη κλειστών επαγγελμάτων αποτελεί στρέβλωση στη λειτουργία μιας καπιταλιστικής οικονομίας.
Τα κλειστά επαγγέλματα, άλλωστε, αποτελούν επιμέρους εκδήλωση των αποκλίσεων της ελληνικής κοινωνίας από τα δυτικά πρότυπα, στα οποία υποτίθεται πως είναι προσανατολισμένη. Εκείνες είναι κοινωνίες ανοικτής πρόσβασης, όπου η ισχυρή κοινωνική κινητικότητα αμβλύνει την αίσθηση αδικίας από την ύπαρξη τεράστιων ανισοτήτων, ενώ η δική μας είναι συνολικά μια κοινωνία περιορισμένης πρόσβασης, με πολλά οιονεί φεουδαρχικά χαρακτηριστικά.
Το πιο κλειστό "επάγγελμα" στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης είναι εκείνο του αρχηγού κόμματος εξουσίας (κατ' επέκταση και του πρωθυπουργού), που αποδεικνύεται προσβάσιμο μόνο σε δεύτερης (ή και τρίτης) γενιάς γόνους της πολιτικής και κοινωνικής "ελίτ" της χώρας ή σε προβεβλημένα πρόσωπα του προδικτατορικού πολιτικού σκηνικού.
Ωστόσο, κάθε επάγγελμα έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες, με αποτέλεσμα η ισοπεδωτική "απελευθέρωση" του Νόμου 3919/2011 να ισοδυναμεί για μερικά από αυτά με επικίνδυνη απορρύθμιση. Ειδικότερα τα αυτοκίνητα δημόσιας χρήσης αφενός μοιράζονται ένα μεταφορικό έργο που από τη φύση του έχει συγκεκριμένες διαστάσεις και αφετέρου χρησιμοποιούν δημόσιο χώρο (το οδικό δίκτυο) και μάλιστα επιβαρύνουν έτσι το κατ' εξοχήν κοινό αγαθό (περιβάλλον) με ατμοσφαιρική ρύπανση.
Το ζητούμενο συνεπώς δεν μπορεί να είναι ο ανέλεγκτος πολλαπλασιασμός τους, αφού αυτός, πέρα από ένα όριο, δεν οδηγεί στην αύξηση της πελατείας τους ούτε στην παραγωγή εισοδήματος με κανέναν τρόπο, παρά μόνο στην άσκοπη περιπλάνησή τους στους δρόμους και στην επιδείνωση του κυκλοφοριακού προβλήματος.
Το ζητούμενο για τα αυτοκίνητα δημόσιας χρήσης θα ήταν να θεσπιστούν και να εφαρμοστούν κανόνες σχετικοί με την απόκτηση και τη διατήρηση επί ορισμένο χρόνο των σχετικών αδειών που θα επέτρεπαν αφενός την αξιόπιστη εκτέλεση του υφιστάμενου εκάστοτε μεταφορικού έργου και αφετέρου την κτήση ενός στοιχειωδώς ικανοποιητικού εισοδήματος για τους αυτοκινητιστές.
Στο πλαίσιο αυτό θα έπρεπε, μεταξύ άλλων, να επιβληθούν αυξημένα τέλη κυκλοφορίας στα ταξί, αφού εκείνα πραγματοποιούν κατά μέσον όρο πολλαπλάσια χιλιόμετρα από τα αυτοκίνητα ιδιωτικής χρήσης, και να καταργηθεί το παραεμπόριο των αδειών.
Ολα αυτά θα έπρεπε να γίνουν ύστερα από διάλογο με τους ενδιαφερόμενους και με πρόβλεψη μεταβατικών διατάξεων, ώστε να μην ανατρέπονται αιφνιδιαστικά σχεδιασμοί ζωής. Αντί τούτου ο Νόμος 3919/2011 επέφερε συνολική απορρύθμιση και τώρα η κυβέρνηση αναζητεί εκ των υστέρων τρόπους νέας νομοθετικής αντιμετώπισης του προβλήματος.
Με άλλες λέξεις, όσο βλαπτική ήταν η αποικιοποίηση δημόσιου χώρου με πελατειακά κριτήρια, στην οποία κατέληγε το προηγούμενο νομοθετικό καθεστώς, άλλο τόσο βλαπτική και κοινωνικά αδιέξοδη είναι η βεβιασμένη απορρύθμιση που επιβάλλουν οι ξένοι δανειστές.

Μετά τα ταξί απελευθέρωση... στα ΚΤΕΛ (08/08/11)


OIKONOMIA
Εκτύπωση σελίδας
Αποθήκευση σελίδας
Αποστολή με e-mail
Προσθήκη στο αρχείο
Μέγεθος κειμένου

Με το «άνοιγμα» του κλάδου των ταξί να έχει προγραμματιστεί να επανεξεταστεί από Σεπτέμβριο, το υπουργείο Υποδομών σπεύδει... βραδέως να ανοίξει τον φάκελο της απελευθέρωσης των αστικών και υπεραστικών ΚΤΕΛ. Και όχι τυχαία, καθώς σύμφωνα με την τελευταία αναθεωρημένη έκδοση του μνημονίου, το αρμόδιο υπουργείο θα πρέπει έως το τέλος Σεπτεμβρίου να έχει ετοιμάσει έκθεση με στόχο την κατάργηση του μονοπωλίου των ΚΤΕΛ.
Στο πλαίσιο αυτό, το Υποδομών έχει ανακοινώσει πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για την εκπόνηση μελέτης για τη «λειτουργία του συστήματος και των δυνατοτήτων απελευθέρωσης της αγοράς».
«Κλειστό κλαμπ»
Η απελευθέρωση του καθεστώτος των λεωφορείων των ΚΤΕΛ αποτελεί χρόνιο αίτημα του τουριστικού κλάδου, καθώς θεωρείται ότι θα οδηγήσει σε μείωση των τιμών και σε βελτίωση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών.
Τα ΚΤΕΛ διαθέτουν το μονοπώλιο της παροχής συγκοινωνιακού έργου και εκτελούν έργο των τουριστικών λεωφορείων, τη στιγμή που το αντίθετο δεν μπορεί να ισχύσει.
Σήμερα υπό την μορφή ανώνυμων εταιρειών (έχουν συσταθεί με νομοθετικά διατάγματα εδώ και πολλές δεκαετίες) υπάρχουν 59 ΚΤΕΛ με στόλο άνω των 4.136 λεωφορείων.
Ενδεικτικό των στρεβλώσεων της συγκεκριμένης αγοράς είναι ότι η διεθνής διαδρομή Κομοτηνή-Κωνσταντινούπολη κοστίζει πολύ λιγότερο σε σχέση με την διαδρομή Κομοτηνή-Θεσσαλονίκη, καθώς η τιμή των κομίστρων ελέγχεται από το κράτος. Αλλά και το γεγονός ότι πολυάριθμες περιοχές εξυπηρετούνται μόνο από λεωφορεία ΚΤΕΛ, η αστική συγκοινωνία δηλαδή, είναι ανύπαρκτη. 
Πάντως, για την ώρα το αρμόδιο υπουργείο δεν έχει διασαφηνίσει πώς θα απελευθερωθεί το επάγγελμα των ΚΤΕΛ, αναμένοντας τα αποτελέσματα της μελέτης που θα περιλαμβάνει προτάσεις απελευθέρωσης του κλάδου.
Παλαιότερα σενάρια έκαναν λόγο για διαχωρισμό των γραμμών σε κερδοφόρες ή άγονες, την οργάνωση των ΚΤΕΛ σε ισχυρά εταιρικά σχήματα και την απελευθέρωση της τιμής των εισιτηρίων.
Το ερώτημα βέβαια είναι εάν θα θιγεί το ζήτημα της έκδοσης νέων αδειών εκτέλεσης αστικών – υπεραστικών συγκοινωνιών που αποτελεί «κόκκινο πανί» για τις ομοσπονδίες ΚΤΕΛ. Οι τελευταίες εγείρουν ενστάσεις (συρρίκνωση υπεραξίας της άδειας) αντίστοιχες με αυτές που διατύπωναν οι ιδιοκτήτες φορτηγών Δημόσιας Χρήσης και οι ιδιοκτήτες ταξί.
Πάντως, σήμερα στην αγορά υπάρχει προς πώληση πολύ μικρός αριθμός αδειών ΚΤΕΛ και συνεπώς η τιμή τους είναι υπέρογκη. Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, ότι μέχρι πριν από μερικούς μήνες οι τράπεζες παρείχαν δάνεια για αγορά λεωφορείου ΚΤΕΛ και για απόκτηση της σχετικής άδειας.


Δημ. Δελεβέγκος


Πηγή: www.capital.gr

ΑΡΘΡΟ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΥΠΟΔΟΜΩΝ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΔΙΚΤΥΩΝ κ. Γ. Ν. ΡΑΓΚΟΥΣΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ» (07/08/11)

07/08/2011

ΑΡΘΡΟ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΥΠΟΔΟΜΩΝ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΔΙΚΤΥΩΝ, κ. Γ. Ν. ΡΑΓΚΟΥΣΗ, ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ» 


ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΠΟΔΟΜΩΝ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ, ΔΙΚΤΥΩΝ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα, 7 Αυγούστου 2011

ΑΡΘΡΟ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΥΠΟΔΟΜΩΝ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΔΙΚΤΥΩΝ
κ. Γ. Ν. ΡΑΓΚΟΥΣΗ
ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ»

Η απεργία των ιδιοκτητών ταξί ήταν μια αναιτιολόγητη απεργία που ουδέποτε έπρεπε να είχε ταλαιπωρήσει την ελληνική κοινωνία, όπως αποδείχθηκε από τον τρόπο που ξεκίνησε και τον τρόπο με τον οποίο ανεστάλη. Ανέδειξε όμως μια πολλαπλή σύγκρουση που υπερβαίνει το συγκεκριμένο θέμα και μας υποχρεώνει να αναμετρηθούμε με τις μεγάλες προκλήσεις που έχει μπροστά ο τόπος. Είναι ευθύνη μας να αναδείξουμε την πολιτική ουσία της σύγκρουσης αυτής:
  1. Είναι σύγκρουση για την αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος. Το πολιτικό σύστημα θα συνεχίσει να κλυδωνίζεται συθέμελα αν δεν τερματίσει οριστικά την πρακτική του μεταπολιτευτικού πολιτεύεσθαι στη βάση του «άλλα λέω, άλλα εννοώ, τελικά άλλα πράττω, άλλα ψηφίζω και άλλα εφαρμόζω». Η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού που τάσσεται υπέρ της απελευθέρωσης και της αναβάθμισης του επαγγέλματος των ταξί αυτό είναι που αξιώνει: συνέπεια λόγων και έργων, ανάκτηση της αξιοπιστίας της πολιτικής και έτσι της εμπιστοσύνης των πολιτών. Στην εμπιστοσύνη των Ελλήνων πολιτών προστίθεται βέβαια και η εμπιστοσύνη της διεθνούς κοινωνίας που και αυτή θεμελιώνεται στην αξιοπιστία. Γι’ αυτό είναι προφανές σε όλους ότι η δήθεν κριτική για χειρισμούς, η προσχηματική προτροπή για συμβιβασμούς, η υποκριτική πίεση για λήξη της απεργίας με «αμοιβαίες υποχωρήσεις», υπέκρυπτε στην πραγματικότητα την έλλειψη πολιτικής βούλησης για απελευθέρωση. Αν είχε εκφραστεί ως τέτοια θα ήταν θεμιτή. Το ότι συγκαλύφθηκε για άλλη μια φορά σε διαδικαστικά τερτίπια και παρωχημένες αμφισημίες ανέδειξε την κρισιμότητα της μάχης για την αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος.
  2. Είναι σύγκρουση για την ανάπτυξη που υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον. Η απελευθέρωση των επαγγελμάτων αναδεικνύει την αντίληψη για το παραγωγικό μοντέλο ανάπτυξης που υπηρετεί την κοινωνία και το δημόσιο συμφέρον. Από τη μια, έχουμε μια συντεχνιακή και «ολιγαρχική» δόμηση της οικονομίας, όπου επικρατεί η εκμετάλλευση κλαδικών ή τοπικιστικών προνομίων και τελικά η υποδούλωση της οικονομίας σε μικρά και μεγάλα συμφέροντα που παρασιτούν εις βάρος της κοινωνίας. Από την άλλη, γεννιέται μια νέα κοινωνική πλειοψηφία για τη θεμελίωση ενός μοντέλου ανάπτυξης που στηρίζεται σε κανόνες, αναδεικνύει την ανταγωνιστικότητα, απελευθερώνει τις δημιουργικές δυνάμεις και στη θέση των παρασιτικών ολιγαρχιών τοποθετεί τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου. Αυτή η σύγκρουση για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο που υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον εκφράζεται ανάγλυφα όταν στηρίζουν την απελευθέρωση τόσο οι δυνάμεις του τουρισμού όσο και οι εργαζόμενοι στα ταξί.
  3. Είναι σύγκρουση για την κοινωνική δικαιοσύνη. Την ώρα της επώδυνης κρίσης η κορυφαία λειτουργία του πολιτικού συστήματος είναι η διαρκής προσπάθεια για τη δίκαιη κατανομή των βαρών στην κοινωνία και στους πολίτες. Και ταυτόχρονα η δίκαιη κατανομή των δυνατοτήτων και των ευκαιριών ώστε η έξοδος από την κρίση να γίνει με όρους δικαιοσύνης, με επιβράβευση της προσπάθειας και του μόχθου και με αλληλεγγύη στους αδύναμους. Την ίδια στιγμή που η Βουλή των Ελλήνων αναγκάζεται για πολλοστή φορά να περικόψει το εισόδημα των εργαζομένων είναι για την κοινωνία αδιανόητο ένα μέρος του πολιτικού συστήματος να εμφανίζεται ότι δεν κόπτεται για τίποτα άλλο παρά για τη διατήρηση της αξίας της άδειας και των προνομίων μιας επαγγελματικής ομάδας. Δεν έχουμε πιο ιερό χρέος από το να φροντίσουμε ότι την κρίση θα επωμιστούν όλοι ανάλογα με τις δυνάμεις τους, ότι θα διορθώσουμε όποιες αδικίες η πίεση της κατάστασης μας υποχρέωσε να κάνουμε και θα εξασφαλίσουμε δυνατότητες και ευκαιρίες σε όσους μοχθούν για την προσωπική και συλλογική προκοπή. Και είναι βέβαιο ότι ένα πολιτικό σύστημα που θα ταυτιστεί με την υπεράσπιση και μόνο άδικων προνομίων του παρελθόντος είναι καταδικασμένο να πάψει να εκπροσωπεί την κοινωνία.
  4. Είναι σύγκρουση για την πρόοδο ή τη συντήρηση. Η κυβέρνησή μας, που υπηρετεί τις αξίες της προοδευτικής δημοκρατικής παράταξης, εκφράζει τη συμμαχία των δημιουργικών δυνάμεων του τόπου που αναζητούν δίκαιους και διαφανείς όρους εργασίας και επιχειρηματικότητας με τις κοινωνικές ομάδες της ανασφάλειας, αυτές που έχουν ανάγκη την αλληλεγγύη της κοινωνίας για να μην οδηγηθούν στο περιθώριο και για να εξασφαλίσουν αξιοπρεπή διαβίωση. Στη συγκεκριμένη σύγκρουση των ταξί η συμμαχία αυτή αποτυπώνεται στις δυνάμεις του τουρισμού από τη μια, που δεν ζήτησαν την υποταγή της πολιτείας αλλά αξίωσαν να προχωρήσει την απελευθέρωση, των εργαζομένων στα ταξί, που εναγώνια αναζητούν μια ανάσα στην κακοπληρωμένη και συχνά ανασφάλιστη 12ωρη εργασία τους, αλλά και των πολιτών, που απαιτούν επιτέλους ποιοτικές υπηρεσίες, όπως συχνά τις έχουν απολαύσει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Αυτή η συμμαχία των κοινωνικών δυνάμεων της προόδου είναι προφανές ότι βρίσκεται σε μια αδυσώπητη σύγκρουση με μια άλλη συμμαχία. Δυνάμεων που εκμεταλλεύονται προνόμια – για τα οποία συχνά είναι η ίδια η πολιτεία υπεύθυνη - συγκροτούν μεγάλες και μικρές ολιγαρχίες εκμετάλλευσης και επιβολής των προνομίων αυτών με τη συνδρομή πολιτικών δυνάμεων που συντηρούνται από την εκπροσώπησή τους, τα υπερασπίζονται, και συντηρούν την αναπαραγωγή τους. Είναι η συμμαχία της συντήρησης που εκφράζεται στο παράδειγμα των ταξί από τους εκπροσώπους των μεγαλοϊδιοκτητών αδειών – με τους οποίους προφανώς δεν ταυτίζουμε τους πραγματικά εργαζόμενους μικροϊδιοκτήτες- και από τους εκπροσώπους ενός πολιτικού κατεστημένου της μεταπολίτευσης που επικεφαλής και αυθεντικό εκπρόσωπο του έχει πλέον αδιαμφισβήτητα τον κ. Σαμαρά. Που έφτασε στο σημείο μπροστά στις προκλητικά έκνομες ενέργειες των ιδιοκτητών, αντί να αναγνωρίζει το αυτονόητο αγαθό της υπεράσπισης του νόμου και της πληττόμενης κοινωνίας, αντί να στηρίζει την αξιέπαινη στάση των ελεγκτικών, διοικητικών, αστυνομικών και εισαγγελικών αρχών, απαιτούσε να υποκύψει η πολιτεία επιβραβεύοντας την ανομία.
Αυτή η σύγκρουση για την αξιοπιστία, για την ανάπτυξη που υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, για την κοινωνική δικαιοσύνη και την πρόοδο της χώρας συνθέτει τη σύγκρουση για την Ελλάδα που θέλουμε, για το μέλλον του πολιτικού μας συστήματος και της ίδιας μας της πολιτείας.
Εμείς έχουμε πάρει τις αποφάσεις μας. Λέμε απελευθέρωση και εννοούμε απελευθέρωση. Με κανόνες, διαφάνεια και δικαιοσύνη. Γιατί η απελευθέρωση αυτή είναι στην πραγματικότητα απελευθέρωση από τα δεσμά που καθηλώνουν τη χώρα στο τέλμα του παρελθόντος. Θα τα σπάσουμε γιατί αυτή είναι η αξίωση της κοινωνίας και η ανάγκη της πατρίδας.